ای آتش اورا مسوزان

 

«شخص کافری که در جهنم بود ،اما آتش جهنم اورا آزار نمی داد »

 

درزمان های قدیم در همسایگی خانه انسان مومنی ،یک

 

نفرکافر زندگی میکرد.این شخص مومن بارها وبارها باهمسایه

 

خود در موردایمان به خدا سخن میگفت وتلاش میکردتااسباب

 

نجات اورا فراهم سازد.اما همسایه کافر به هیچ وجه زیر بار این

 

حرف ها نمی رفت وحاضر نبود،بندگی خدا راقبول نماید.

 نکته مهم این بود که همسایه مومن خودنیکی میکرد وتا آنجاکه  

 

میتوانست در امور زندگی به اوکمک می کرد. این جریان گذشت

 

تا این که همسایه کافر از دنیا رفت.دراین هنگام خداوند  

 

دستورداد تادر وسط جهنم خانه ای از خشت بنا کنندبه گونه ای

 

که این خشت ها مانع ورود حرارت وآتش جهنم به این خانه

 

شودماموران جهنم مشغول ساختن این خانه شدند اما در تعجب  

 

بودند که خدا این خانه را برای چه میخواهد. 

 

وقتی خانه اماده شد؛خداوند دستور داد تاآن شخص کافر راداخل  

 

آن خانه جای دهند.آن شخص کافر درجهنم بوداماآتش جهنم  

 

اوراآزارنمی دادوهر روز هم ماموران جهنم برای اوآب وغذا می

 

آوردند.

آن شخص کافرباچشم خود می دید که افراد دیگری که مثل او

 

کافر بودنددر جهنم عذاب می شوند امااودراین خانه مورد احترام

 

قرار می گیردوبرای او آب وغذا هم می آورند.برای همین یک روز

 

از ماموران جهنم در مورد رازاین کارخداوند،سؤال کرد.درجواب این

 

گونه شنید:«این آسایشی که درجهنم،خداوندبه تو داده

 

است،به خاطراین است که دردنیا به همسایه مؤمن خود کمک

 

می کردی وبه او نیکی می نمودی». خداوند متعال آن قدر از

 

خدمت نمودن به مؤمن خوشحال می شودوآن قدراین کار را

 

دوست داردکه حتی اگر شخص کافری به مؤمنی خدمت

 

کند،پاداش اورا می دهد.

 

بهشت مخصوص اهل ایمان است،برای همین خداوند آن کافررا

 

درجهنم جای داد امااورا از عذاب جنهم نجات دادبه خاطراین که  

دل مؤمنی رادراین دنیا شاد کرده وبه او نیکی نموده بود.. راز

خشنودی خدا مهدی خدامیان ص48-47

 

/ 1 نظر / 20 بازدید
زهــــــرا

عــــــــــــــــــــالی.......[چشمک]